Het verhaal van | Selma

 

Het verhaal van SelmaEn dan heb je eindelijk de keuze gemaakt, gebeurt er dit.

Ik neem jullie even een stukje terug in de tijd. Drie jaar geleden zou ik mijn Gastric Bypass krijgen. Daar lag ik dan, op de operatietafel aan een infuus met een hevig kloppend hart. Dat bleek dus iets té hard en snel te kloppen. Uiteindelijk is de operatie niet doorgegaan. Ik kwam in een soort twilight zone terecht. Ik mocht, of ja moest, uiteraard naar huis en er was niks veranderd. Toch stond mijn hele leven op zijn kop! Ik neem jullie wekelijks even mee in mijn leven ná deze allesomvattende gebeurtenis.

Mijn beslissing

Nu, drie jaar later, heb ik besloten er toch wéér voor te gaan. De operatie Gastric Bypass, de ingreep die voor mij en mijn omgeving alles heeft veranderd en dat terwijl ik nog niet eens geopereerd ben. Sinds die ene gevreesde dag is het inmiddels drie jaar later. Er is toch ook weer het een en ander veranderd: ik ben nog eens vijf kilo zwaarder. Mijn man vreest voor mijn leven als ik geopereerd ga worden. Mijn zoon en dochter juichen het juist toe en zijn enthousiast over de toekomst.

En ik, ik heb er veel zin in! Een paar weken geleden las ik ineens weer over iemand die een Gastric Bypass heeft. Ik geloof niet in toeval. Ik verzamelde al mijn moed en besloot haar alles te vragen wat ik graag wilde weten. Hoe was het? Hoe ging het? Deed het zeer? Doet het nu nog zeer? En vooral, heb je spijt? En hoe kom je weer strak in je vel te zitten? Niemand had ooit kunnen bedenken dat ik er nog anders over zou gaan denken. Ik, Selma, die stoer had besloten niet meer voor de Gastric Bypass te gaan. Maar een mens veranderd en ik dus ook!

Het leven is nu!

Ik weet dat het niet gemakkelijk gaat worden, zeker door mijn hartritmestoornis en mijn burn-out. Toch ben ik er klaar voor. Ik leef nú en wil nú nog genieten. Om mezelf maar even schaamteloos te quoten: “Ik wil minimaal 100 worden, want dan komt de burgemeester bij me op bezoek”. Daar moet ik op dit moment nog 58 jaar op wachten. Maar je moet toch wat hebben om naar uit te kijken. Dromen mag altijd.

Het avontuur begint!

De laatste paar weken is alles zó snel gegaan. Ik ben al een paar keer op en neer gereisd naar het Slotervaart ziekenhuis. Ik krijg een verkort traject, omdat ik in 2012 al ben “goedgekeurd”. Gek, om voor zoiets “goedgekeurd” te worden. Of misschien wel “afgekeurd”.

Mijn chirurg heeft me inmiddels gebeld om te vertellen dat alles doorgaat. Wel moet ik nog vijf kilo afvallen. Afvallen… Daarom word ik toch geopereerd?! Helaas, ik zal moeten en hij kan me er niet bij helpen.

Vijf kilo! Voor mijn gevoel zijn het er vijftig. Hoe ging dat lijnen ook alweer? Lijnen is toch eigenlijk ook niet goed voor je? Gelukkig heb ik hulp gevonden. Op de sportschool heb ik een coach die me helpt met mijn voeding en beweging. Zij motiveert mij met kreten zoals: “Je bent goed bezig Selma! Die kilo’s gaan eraf. Geloof me nu maar, vertrouw op mij en jezelf.” Ik zou willen dat ik er net zoveel vertrouwen in had als zij. We zullen zien, misschien verbaas ik mezelf nog…

Ben ik bang? Ja, natuurlijk ben ik bang. Toch is de angst groter om tè jong te sterven. Of om snel immobiel te raken. Niet meer te kunnen werken; niet meer doen wat ik wil. Mijn werk staat nu even stil vanwege mijn burn-out, ik werk aan mezelf. En dit is soms al werk genoeg. Volgens mijn psycholoog past ook de Gastric Bypass in dit plaatje. Ze vindt dat het me vooruit gaat helpen. Ik moet me zekerder voelen over hoe ik eruitzie.

Mijn uiterlijk? “Iedere vrouw is onzeker” zou mijn moeder zeggen. Nog zo’n klassieker van haar: “Ja, we moeten allemaal afvallen. We zijn te dik”. Het verschil is dat mijn moeder misschien 10 kilo moet verliezen en ik veel meer.  Deze keer heb ik haar nog niet verteld over de operatie. Ze was er drie jaar geleden fel op tegen. Ze is ervan overtuigd dat mijn verstoorde hartslag een teken was zoiets nooit meer te gaan doen. Mijn vriendinnen heb ik wél verteld wat mijn plannen zijn. Ze steunen me en willen dat ik blij word met mezelf. Dan kan ik daarna nog meer genieten van het leven.

Hoe en wanneer ik het mijn moeder ga vertellen? Dat weet ik echt nog niet. Ik ben bang voor haar reactie. Een moeder maakt zich nu eenmaal altijd zorgen, toch…?!

De komende tijd wil ik jullie meenemen in mijn avontuur. Hoe ik van meloen naar kiwi transformeer. Geen idee wat ik kan verwachten, hoe mensen gaan reageren, hoe ik van die vijf kilo af ga komen (tips zijn welkom). Alles staat nog open, de toekomst schrijf ik hier.

Selma

 

2 Comments
  1. Eva 1 jaar ago

    Succes Selma en welkom op Gastric.nl

  2. Selma 1 jaar ago

    Dankje Eva

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

Controlecode * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

©2017 Gastric.nl | Alle rechten voorbehouden | Website Ontwikkeling door Startsterk.nl | Algemene Voorwaarden | Disclaimer

Log in with your credentials

Forgot your details?