Het verhaal van Eva | we zijn er nog niet

het verhaal van EvaEva is 25, verliefd en verloofd. Zij woont samen met haar vriend en drie katten. Huisje, boompje en beestje. Klinkt als een bekend verhaal, toch? Ondanks dit heeft Eva een verhaal… Net als wij, is Eva véél te zwaar geweest. Net als anderen is zij op zoek naar ervaringen van lotgenoten. Virtuele blogvriendinnen die je alles kan toevertrouwen. Elke week schrijft Eva haar gevoelens van haar af. Ze legt haar hart bloot voor ons en verteld ons haar diepste gevoelens. Heb je haar vorige blogs gemist? Lees dan even bij voor je begint!

Vorige week vertelde ik dat ik na twee lange weken vloeibaar eten weer over mocht naar gewoon eten. Het eerste wat ik at was een cracotte met kaas. Ik kreeg een halve op en genoot enorm van het kauwen en de smaak. Wie had dat gedacht, dat een cracotte zo lekker kon zijn.

Lekker eten wordt onderschat

’s Avonds ging helaas minder goed. Na drie hapjes, waar ik uiteraard lang op gekauwd had, kreeg ik pijn. Vervolgens kwam alles er via de verkeerde kant weer uit. Ik maakte me zorgen, want volgens de voorlichting in het ziekenhuis kun je in principe niet meer spugen. Het spugen deed zeer, maar toen alles er eenmaal eruit was, was de pijn die ik van het eten had ook weg.

De volgende dag belde ik het ziekenhuis om te vragen wat ik moest doen. Ze legde uit dat mijn mini-maag natuurlijk erg moest wennen. Het is nog niet 100% genezen en warm eten kan dus zwaar vallen. Rustig aan blijven doen, goed kauwen, de tijd nemen en me niet teveel zorgen maken was het advies. Dat stelde me enigszins gerust, al blijf je bang iets kapot te maken van binnen.

Stil zitten is moeilijker dan het lijkt

Precies 2 weken na de operatie ging ik weer aan het werk. Heerlijk, want dat alleen thuiszitten is niets voor mij. Ik miste de structuur, mijn collega’s en de patiënten. Het werken was de eerste week zwaar. Ik was snel moe. De tijd nemen om iets te eten en ook nog onder controle te houden dat je tussendoor voldoende drinkt bracht kopzorgen met zich mee. Het drinken ging super, deed geen zeer en was eigenlijk goed te managen gedurende de dag. Helaas bleef het vaste eten pijn doen en ook bleef alles eruit komen. Het voelde alsof het mijn maag niet in kon. Om te zorgen dat ik toch iets binnenkreeg bleef ik vloeibaar ‘eten’. Soep, vla, yoghurt en kwark, afgewisseld met gepureerde banaan met melk of iets dergelijks. Veel variatie had ik niet meer en ook Jurgen was de soep ondertussen zat. Elke keer als ik toch iets ‘normaals’ at, kwam de pijn en luttele minuten later hing ik weer boven de wc.

Na een paar weken kwakkelen heb ik het ziekenhuis gebeld voor een afspraak bij de chirurg. Ik heb in opdracht van hem een week lang alleen vloeibaar gegeten. Ik moest het vaste voedsel helemaal schrappen om mijn lijf van binnen wat extra rust te geven. Helaas was er na een week geen verandering. De chirurg stelde voor een slikfoto te maken. Voor het maken van zo’n de foto drink je een bariumpapje. Dit ultravieze papje is te zien op röntgenfoto’s tijdens het passeren van de slokdarm naar de mini-maag en dan naar de dunne darm. Een week na het maken van deze foto’s zou ik de uitslag krijgen. Helaas heeft de radiologe mij alleen het vloeibare papje laten drinken voor de foto’s en geen broodpap. Want ‘helaas’ was er geen vernauwing te zien. Eigenlijk heel logisch,  met vloeibaar voedsel dingen had ik geen problemen.

en nu?

Toch had de chirurg het vermoeden dat het iets vernauwd zou zijn op de verbinding van de mini-maag naar de dunne darm. Deze complicatie komt vaker voor bij de operatie. Om dit goed te zien moet er een gastroscopie gemaakt worden. Hierbij gaan ze met een cameraslang via de keel de boel van binnen bekijken. Zo’n onderzoek kan alleen pas drie maanden na de operatie, omdat alles van binnen genezen moet zijn en er zo geen extra schade aangebracht kon worden met het onderzoek. De chirurg vertelde mij dat hij wilde beoordelen of en in hoeverre het vernauwd was en wilde het eventueel gelijk laten oprekken. Dit doen ze door een ballonnetje, wat tijdens het onderzoek ingebracht kan worden, op te pompen. Het probleem is daarmee dan (hopelijk) verholpen. Dat oprekken is niet geheel pijnloos en wordt vaak als erg onplezierig ervaren, daarom krijg je bij dit onderzoek een roesje.

Een paar weken later was het zover. Helaas was het bij de receptie niet duidelijk dat ik een roesje zou moeten krijgen. Dat werkt natuurlijk echt NIET om iemand gerust te stellen die al zenuwachtig is. Eenmaal in de voorbereidingskamer was het roesje geen probleem maar het gelijk oprekken van de vernauwing deden ze eigenlijk niet. Ik had in de loop der weken zo mijn hoop gevestigd op deze afspraak, hierna zou het beter worden… De onduidelijkheid tijdens de voorbereidingen maakte me kwaad. Ik was daar tenslotte voor het oprekken! De arts beloofde mij haar best te doen, maar zei ook dat het meestal niet de procedure was.
Ik werd wakker na de ingreep en vroeg gelijk aan de verpleegkundige of het was oprekken was gelukt. Zij meldde dat er niets was opgerekt omdat dat niet nodig was. Ik was woedend! Ik schoot overeind en heb gezegd dat ze nú dat infuus eruit moest halen. Ze had meteen door dat het menens was, want vrij snel was dat infuus eruit. Ik moest nog even wachten, want dan zou de dokter het onderzoek toelichten. Ik had weinig behoefte aan dat gesprek door de emoties. Wat nu…? Ik kon toch niet mijn hele leven vloeibaar blijven eten? Dit was een complicatie waar ik van tevoren niet bij stil had gestaan.

Gelukkig was mijn moeder meegegaan (je kunt niet zelfstandig naar huis ivm medicatie met het roesje). Zij hield mij enigszins in toom. De arts legde met behulp van de foto’s van het onderzoek uit dat er geen vernauwing was. Wel had ze een maagzweer gezien waar ze medicijnen voor zou voorschrijven. Dat was het…Op de vraag wat ik nu met dat eten moest doen kon ze geen antwoord geven. Nam ze me nou niet serieus? Wist ze dan niet dat ik niet meer kon? Dat ik zo weinig voedingsstoffen binnen kreeg dat mijn lijf op was? Verbouwereerd ben ik naar boven gegaan, naar de afdeling Bariatrie. Ik brak! Huilend vroeg ik bij de receptie wat ik moest doen. Ik wist het écht niet meer!

Hulp is onderweg!

Gelukkig was er op dat moment een arts beschikbaar. De receptioniste heeft haar gevraagd of ze mij te woord kon staan. Wat een topmens was dat! Voor het eerst die dag voelde ik mij serieus genomen. Ze zij dat het afvallen door het slechte eten wel erg hard ging en in overleg met de dienstdoende diëtiste kreeg ik bijvoeding, ook wel bekend als astronautenvoer. Met behulp van dit drankje zou ik kunnen aansterken. Ik was namelijk ondervoed. Door mijn tranen heen kon ik mijn lach niet inhouden. Ik, die net een Gastric Bypass had, was ondervoed.

Ze legde uit dat doorgang van het maagje naar de darm , dat al nauw is (wat de bedoeling is van de operatie), verder vernauwd werd door de maagzweer. Hierdoor kon het vaste voedsel er gewoonweg niet meer langs. Het voedsel moest dus wel terug langs dezelfde weg als dat het gekomen was.
Ze vertelde dat door de medicatie die de andere arts had voorgeschreven de zweer zou afnemen en vervolgens verdwijnen. Door de bijvoeding zou ik me bovendien snel beter moeten voelen. O ja, en lekker veel waterijsjes nemen om de zwelling af te laten nemen.

Wat had die lieve vrouw mij goed gerustgesteld en me oprecht geholpen met mijn probleem en klachten. Hopelijk kan ik binnenkort eindelijk vast voedsel gaan eten en weer flink aansterken!

0 Comments

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

Controlecode * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

©2017 Gastric.nl | Alle rechten voorbehouden | Website Ontwikkeling door Startsterk.nl | Algemene Voorwaarden | Disclaimer

Log in with your credentials

Forgot your details?