Het verhaal van Eva | Slaap zacht en tot straks

het verhaal van EvaEva is 25, verliefd en verloofd. Zij woont samen met haar vriend en drie katten. Huisje, boompje en beestje. Klinkt als een bekend verhaal, toch? Ondanks dit heeft Eva een verhaal… Net als wij, is Eva véél te zwaar geweest. Net als anderen is zij op zoek naar ervaringen van lotgenoten. Virtuele blogvriendinnen die je alles kan toevertrouwen. Elke week schrijft Eva haar gevoelens van haar af. Ze legt haar hart bloot voor ons en verteld ons haar diepste gevoelens. Heb je haar vorige blogs gemist? Lees dan even bij voor je begint!

In mijn vorige blog vertelde ik dat mijn operatiedatum bekend was: 23 maart. Ik had voor de operatie eigenlijk twee grote angsten. Op de eerste plaats was ik bang dat ik niet genoeg zou zijn afgevallen en op de grote dag zonder operatie naar huis zou worden gestuurd. De tweede angst was dat ik nou nét die ene patiënt zou zijn die zou komen te overlijden tijdens of kort na de operatie. Ik wist zelf ook wel dat die kans ontzettend klein was, maar ongewild blijft het toch in je hoofd spoken.

Nog even doorzetten

Thuis heb ik geknokt voor die laatste kilo’s. Samen met mijn personal trainer heb ik geknald. Gekreun, gevloek, gezweet, gehuil: ik had alles over voor die kilo’s. Deze helse sessies hebben samen met een paar eiwitshakes geresulteerd dat ik op maandag 23 maart precies zeven kilo kwijt was volgens de ziekenhuisweegschaal; ruim binnen de veilige marge van vijf kilo dus! Niets stond mijn operatie meer in de weg, behalve de last minute twijfels. Nog steeds stond ik achter mijn beslissing en had ik geen seconde het idee om mij weer aan te kleden en terug naar huis te gaan. En ook nog steeds was ik bang dat juist ik die ene patiënt zou zijn waarbij iets mis zou gaan. Er is in mijn leven immers al zoveel fout gegaan en niet gegaan zoals gepland was… Dit zou dan ook geen verrassing meer zijn.

Nadat ik de premedicatie had ingenomen, moest ik bij mijn ziekenhuisbedje wachten. En dat duurde lang, héél lang. De minuten tikte langzamer weg dan ooit. Mijn moeder was mee, en dat voelde gelukkig heel vertrouwd. Ondanks dat had ik vanzelfsprekend ook nog graag mijn verloofde er graag bij gehad. ’s Morgens toen hij naar zijn werk vertrok had ik stiekem extra genoten van zijn kus, in de angst dat dit de laatste zou zijn. Weer die een irreële angsten, maar toch spookte het rond in mijn hoofd.

Dag lieverd, tot straks

Na een tijdje kwam de verpleegster aangeven dat ze zover waren en dat ik naar beneden mocht. Mijn moeder mocht mee tot aan de deuren van de operatieafdeling en ik had met haar afgesproken dat zij naar huis zou gaan tijdens mijn operatie. Van voorgaande operaties weet ik dat er toch geen land met mij te bezeilen is na een narcose, dus zou het maar beter zijn om thuis af te wachten. Die afscheidskus viel mij zwaar. De emoties kwamen toen de klapdeuren achter mijn bed sloten en ik er echt alleen voor stond. Niet meer mijn lief om veilig bij te kruipen, niet meer het veilige gevoel van mama. Nee, ik moest het laatste stukje alleen doen. Dat sloeg dan ook in als een bom: alles kwam er opeens uit. Dikke tranen van angst; het verdriet, maar toch ook geluk dat mijn leven vanaf vandaag zou gaan veranderen. Mijn infuus werd aangelegd en de laatste minuten tikten weg. De chirurg liep nog even langs, wat op dat moment zo fijn voelde. Het voelde alsof ik niet nummer zoveel op zijn dagschema was. Hij nam echt even de tijd voor een aai over mijn arm en wat geruststellende woorden. Eigenlijk moet ik hem dat nog eens zeggen; ik heb de beste man niet vaak meer gezien na de operatie.

Het schuiven van mijn bed naar de operatietafel ging even galant als dat het in mijn hoofd was geprent: niet dus. Maar eenmaal liggend op tafel ben ik snel onder narcose gebracht met de geruststellende woorden: “Slaap zacht en tot straks.” Voor ik het kon beseffen lag ik op de uitslaapkamer met het gevoel alsof ik was overreden door een zwaar beladen vrachtwagen met aanhanger. Mijn buik deed behoorlijk zeer. Het was geen echte pijn pijn, maar hele vervelende druk met wat scherpe kantjes. Doordat ik reeds eerder mijn galblaas had moeten laten verwijderen en dus bekend was met de techniek van het opblazen van de buik met gas om ruimte te creëren, was het gevoel van de druk van het gas mij bekend. Ik voelde mij voornamelijk ongemakkelijk. Lang heeft dit gelukkig niet geduurd want ik viel al vrij snel weer in slaap. Dit wakker zijn en weer inslapen heeft zo nog lang aangehouden. Halverwege de nacht werd ik pas echt wakker.

Gezelligheid kent geen tijd

Ik weet dat Jurgen en mijn beste vriend nog aan mijn bed zijn geweest, maar echt goed gezelschap ben ik toen niet geweest. Jurgen vond het een naar gezicht. Logisch ook: ik had pijn, was moe, slecht aanspreekbaar en pips door het hele gebeuren (ook door het geen make-up op hebben). Toch was hij wel blij mij even gezien te hebben en natuurlijk ook dat de operatie goed was gegaan. De nacht ben ik toch redelijk doorgekomen met wat extra pijnstilling en aan het einde van de nacht begon ik zelfstandig naar het toilet te gaan en heen en weer te schuifelen over de afdeling medium care.

Eten was nog nooit zo gek

Ik ben nog nooit zo bang geweest om te eten als met de eerst hapjes yoghurt de ochtend na de operatie. De chirurg had tijdens de voorlichting uitgelegd dat het van binnen een grotere wond is als dat van buiten doet lijken. Vandaar dat het MC  Slotervaart de regel heeft om eerst twee weken vloeibaar en gepureerd te eten. De yoghurt voelde raar aan en na vier hapjes voelde ik mij vol. Gelukkig mocht ik vanaf tien uur weer naar huis, waar ik verder ben gaan aansterken. Woensdagochtend voelde ik mij prima op de bank en had ik het idee weer van alles te kunnen. Bij het uitruimen van de vaatwasser voelde ik echter al weer snel genoeg dat dat niet het geval was. Dus uiteindelijk maar weer rustig aan gedaan verder op de bank en ’s avonds een stukje buiten gelopen, aangezien dan het gas uit je buik sneller verdwijnt.

De komende twee weken stonden in het teken van vloeibaar, gepureerd eten en proberen zo veel mogelijk vloeistof binnen te krijgen. Dus na me daar trouw aan gehouden te hebben ontdekte ik wat bij mijn nieuwe maagje wel en niet in goede aarde viel. De warme dingen vielen erg zwaar en deden zelfs een beetje pijn, maar de koude dingen gingen gezien de omstandigheden eigenlijk prima. Ik was voornamelijk bang dat ik iets fout zou doen waardoor ik alsnog iets kapot zou maken van binnen, maar dat is gelukkig niet gebeurd. Na twee weken mocht ik terug op controle in het ziekenhuis waar de wondjes werden gecontroleerd en waarbij ik voor het eerst weer ben gewogen; 5.5 kilo minder na de operatie! Wat een opluchting dat het resultaat van de operatie nu al toonbaar was. Vanaf dat moment mocht ik langzaamaan gaan beginnen met ‘gewoon’ eten. Het advies was te beginnen met de voor mede Slotervaartjes bekende cracker met kaas.

Jeetje, wat was die lekker. Helaas was het vaste eten van korte duur… Daar vertel ik jullie volgende week meer over

 

0 Comments

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

Controlecode * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

©2017 Gastric.nl | Alle rechten voorbehouden | Website Ontwikkeling door Startsterk.nl | Algemene Voorwaarden | Disclaimer

Log in with your credentials

Forgot your details?